پادکست چهارم؛کمبود وقت در نوشتن

بسیاری از اوقات تصور افراد علاقه‌مند به نوشتن این است که اگر زمان بیشتری در اختیار داشتند، بدون شک به امر نوشتن مشغول می‌شدند و تا الان دست کم، اولین رمان‌شان را به مرحله‌ی چاپ رسانده بودند.

این اولین اشتباهی است که این افراد در راه نوشتن مرتکب می‌شوند.

مسئله‌ی زمان و کمبود وقت مانع جدی برای افکار افراد علاقه‌مند به نوشتن است.

اینکه یک فرد، زمان در دسترس برای نوشتن را تبدیل به یک دغدغه می‌کند، در واقع در حال دور شدن خودش از امر نوشتن است.

ما زمانی که نوشتن را برای خود مهم می‌کنیم در واقع در حال مشکل کردن نوشتن برای خود هستیم.

قرار نیست تا ابد در کش‌و‌قوس کمبود وقت باشیم و خودمان را از نوشتن دور نگه داریم.

درست در همین لحظه بسیاری از افراد مشغول کارهای روزمره‌ی خودمان هستند. کارهایی مثل:

  • آشپزی و رسیدگی به امور منزل و مراقبت از فرزندان

 

  • درس خواندن و کارهای مدرسه و دانشگاه

 

  • رسیدگی به وظایف شغلی در محل کار

 

  • پیاده‌روی در پارک

 

  • رانندگی

و هزاران کار دیگر روزانه که ممکن است باز هم در حین انجام‌شان، از نبود وقت گلایه کنند.

افراد در این شرایط هنر قاپیدن زمان برای انجام کارهایی که در زندگی ضرورت دارند، را از خاطر می‌برند.

اگر نوشتن روزانه هرچند ۱۰ دقیقه در روز برای یک فرد علاقه‌مند به یک ضرورت در زندگی تبدیل شود و به یاد آورد که می‌تواند در لابه‌لای وظایف روزانه‌ی خود، زمان اندکی را به نوشتن اختصاص دهد، شاید همین اندک لحظه‌ها قادر باشند که بدون کمترین تجملی به خلق اثر ادبی‌شان نزدیک شوند.

بسیاری از نویسندگان بزرگ، رمان‌هایشان را وقتی در حال انجام کارهای دیگر روزانه همچون مراقبت از فرزند کوچک‌شان یا رفتن به محل کار نوشتند.

این افراد به جای انتظار پیدا کردن وقت کافی برای نوشتن، آن‌ را از میان کارهای رومره‌ی خود ایجاد می‌کنند و یک الگوی زمانی برای نوشتن را در هر ساعتی از روز و هر مشغله‌ای پیدا می‌کنند.

اگر برای نوشتن ارزش مضاعفی قائل باشیم زمان را که در حال فرار است، هنرمندانه می‌قاپیم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسترسی سریع

ارتباط با ما

برای دریافت خبرنامه، ایمیل خود را ارسال کنید


© 2003-2021
طراحی و پشتیبانی: سعید قائدی با همزه