نویسنده چگونه فردی است؟| ۳ ابزار برای شروع نوشتن

یک: نوشتن چیست و چگونه آغاز می‌شود؟

نوشتن واکنشی است که هر کسی در طی سالها زندگی کردنش، نسبت به تجربیات کسب شده‌ی خود نشان می‌دهد و از این رو صندوقخانه‌ی ذهنش را با آن سروسامان می‌دهد.

نوشتن می‌تواند با هفته‌ای دو یا سه بار پشت میز نشستن و قلم دست گرفتن شروع شود و بهانه‌های مختلفی، از سر زدن سپیده‌دم گرفته تا پانهادن در اندیشه‌های خود و سایرین، می‌تواند موضوعات نوشته‌اش باشد.

این بهانه‌های نوشتاری همزمان که ذهن را گرم نوشتن می‌کند، منجر به کسب تجربه‌ی احساسات متنوعی در نویسنده می‌شود.

احساساتی که از یک طرف نویسنده را درگیر عواطف و نفوذ در لایه‌های درونی وجودش می‌کند تا نوشتن را امری جذاب و پرهیجان بداند و از طرفی دیگر در نوشته‌هایش آنچنان به خود و عقاید وجودی‌اش شک ‌کند که نوشتن را امری هولناک و زجرآور بنامد.

نوشتن همین‌قدر دوگانه است.

شاهرخ مسکوب می‌گوید:

«نوشتن زیستنی دوچندان و گاه خوشایند است.»

خاصیت نوشتن تجربه‌ی همزمان خردمندی و دیوانگی است.

روح سیالی شروع به جنب‌و‌جوش در ستون فقرات تخیل نویسنده می‌کند و پرشتاب به نوشتن از غلیظ‌ترین احساسات وجودی او، احساساتی برآمده از یک عشق آمیخته با توجه روی می‌آورد.

 

دو: نویسنده کیست؟

عمر می‌گذرد و می‌رود.

در این میان، خاطراتی بر جای می‌ماند که برای نویسنده، نوشتن از آنها به قدری اشتیاق‌برانگیز است که اگر از آنها ننویسد احساس می‌کند سالهای زندگی‌اش ارزش زیستن نداشتند.

پس نویسنده می‌نویسد تا آرام و قرار بگیرد.

نویسنده کسی است که قصه‌های زندگی‌اش، او را در طی نوشتن همراهی می‌کند.

نویسنده کسی است که همیشه حرفی برای نوشتن دارد و از آن به نحو احسنت استفاده می‌کند.

خواندن این مقاله در تعریف نویسنده می‌تواند مفید باشد.

نویسنده‌ کیست؟| ۵۰ ویژگی یک نویسنده

سه: عاشقانی که سرانجام نویسنده می‌شوند

همه‌ی نویسنده‌ها پیش از نوشتن، عاشق‌اند:

عاشق چیدمان کج کتابهایی شود که در قفسه‌ی کتابخانه‌ی کنج خانه‌اش، همان خلوتگاه دیرینی که حاضر نیست یک لحظه از کنارش جم بخورد.

عاشق کاغذهای خالی گوشه‌ی میز که اگر روزی رویشان قلم‌فرسایی نکند، حس گناهی همراه با لذت را تجربه خواهد کرد. گناه همراه با لذت از این روست که به خود برای ننوشتن خرده بگیرد و از ثمره‌ی این خرده‌گیری، حس شرمی از عدم تکرار این گناه درش جاری شود.

عاشق شروع سیرک صبح و شلوغی‌های شهر شود تا طعم تازه‌ای به روح نوشتن تزریق کند و این شروع محافظی باشد برای افکار سیالی که یا از دو روز قبل با آنها سروکله زده‌ است یا قرار است تا پایان روز احساسات نابی برای نوشتن تجربه کند.

خواندن این مقاله در ارتباط با نوشتن در ساعات آغازین روز می‌تواند مفید باشد.

صفحات صبحگاهی| ۱۰ راهکار برای نوشتن صبحگاهی

چهار: مخزن اطلاعاتی نویسنده

در جریان نوشتن دو مخزن اطلاعاتی، نویسنده را برای پیشروی در نوشته‌ها کمک می‌کند:

۱- عقاید و اندیشه‌هایی که از مواجه با جامعه اطراف کسب می‌کند و می‌تواند تداعی‌‌گر اندیشه‌های‌‌ متنوعی در نوشته‌هایش شود.

۲- رجوع به لحظه‌های زیسته‌‌ی عمرش و نوشتن از درونی‌ترین احساساتی که در قصه‌های سالهای عمرش تجربه کرده است.

در مقاله‌ی زیر که لینکش آمده، اشاره‌ی کوتاهی به برادربری و نقطه‌ی شروعی که برای خلق داستانهایش از آنها الهام گرفته است بیان شده که خواندنش می‌تواند مفید واقع شود.

ری برادربری در داستان‌‌‌نویسی| بررسی الهامات ذهن یک نویسنده

پنج: ابزارهای مورد نیاز نویسندگی

۱-تخیل برای خلق شخصیت‌های خیالی اما جاندار 

طی چند ثانیه نوشتن، افکار به سرعت از رد نگاه نویسنده می‌گذرد تا قلم به خدمت ذهن درآید و از تخیلات ذهنی ‌شروع به نوشتن کند و سرانجام به خلق شخصیت‌هایی خیالی برسد.

شخصیت‌هایی که در در هرجایی زاده می‌شوند حتی در آشپزخانه‌ی خاک گرفته‌ی یک خانه.

همین شخصیت‌ها دقایقی بعد روی بر روی رود نیل سوار بر قایقی در دل حادثه گرفتار می‌شوند و نویسنده ظرف چند دقیقه داستانی خلق می‌کند که رنگ و بوی نوشته‌هایش خیالی موهوم است اما به شدت جاندار.

جانی که مرهون بازی است که کلمات به راه انداختند.

۲- میز تحریر تخیل

نویسنده پشت میز تحریرش افسانه می‌سازد، تصویر خلق می‌کند، فکری را بازیچه‌ی زمان‌های در حال گذرش می‌کند، خودش را لابه‌لای نوشته‌ها ظاهر می‌کند و جوری دست به قلم می‌برد و می‌نویسد که خواننده اول متن‌هایش، خودش باشد و آنچیزی را بخواند که روزی دوست داشت نویسنده‌ای از آن بنویسد.

۳- نیازمندی به نوشتن از روزگار

نوشتن برای یک نویسنده، نیاز است. نیازی که زندگی و زنده بودنش مرهون آن است.

در زندگی نویسنده:

شیرآب خراب می‌شود.

در خانه نیاز به چکش‌کاری پیدا می‌کند.

قرض بالا می‌آید.

مایحتاج زندگی‌ تمام می‌شود

برق خانه‌ می‌رود و تاریکی و ظلمت همه جا را فرا می‌گیرد.

اما نوشتن برای او به مثابه‌ی در لحظه زندگی کردن است و همین‌ اتفاقات سوژه‌ای برای نوشته‌ها می‌شوند چرا که برای او هر اتفاق را یک سوژه‌ برای نوشتن می‌داند.

در خاطرات هر نویسنده‌ همه چیز زنده است و هر روز و هر شب از خاطراتش یک سناریو برای نوشتن خلق می‌کند.

 

شش: نتیجه‌

برای نویسنده شدن هر لحظه‌ای یک نقطه‌ی شروع است. کافی است پیگیر ایجاد یک نظم در نوشتن باشد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسترسی سریع

ارتباط با ما

برای دریافت خبرنامه، ایمیل خود را ارسال کنید


© 2003-2021
طراحی و پشتیبانی: سعید قائدی با همزه