محتوا بس ناجوان‌مردانه سخت است

تجسم کنید که روزهای هفته‌تان پر از شلوغی و ردیفی از تعهدات و قبول مسئولیت‌هایی است که باید راس موعد مقرری، محصولی معین را تحویل فرد و سازمانی دهید.
دورتان را با کارهای مختلف پر کرده‌اید چون هم نیاز مالی دارید هم نیاز آموزشی به کسب تجربه و پختگی در حوزه‌ی کاری.
از قضا کارهای شخصی خودتان نیز روی سرتان آوار شده‌است.
از آن بدتر به تازگی دارید با نوعی کسالت و بدخلقی هم که به روزهایتان سرایت کرده دست‌و‌پنجه نرم می‌کنید.
دارید خدا خدا می‌کنید که کاش یک فرصت چند روزه پیدا می‌کردید تا اندکی بدون دغدغه استراحت کنید
یا با خودتان زیر لب می‌گویید:
«ای کاش هیچ یک از این مسئولیت‌ها را نپذیرفته‌ بودید تا این گونه از انجامشان سردرگریبان نشوید.»
از جای‌تان بلند می‌شوید و چند قدم توی خانه می‌زنید.
پنجره را چند باری باز و بسته می‌کنید تا هوای خنک به صورت‌تان بخورد بلکه از خواب غفلت بیدار شوید اما انگار این باد خنک درمانگر درد این مخمصه‌‌ی دست‌سازتان نیست.
گوشی به دست می‌شوید و با وجود قولی که برای آفلاین ماندن به خود دادید زیرش می‌زنید و سرگردان گرو‌ه های تلگرامی و اینستاگرام می‌شوید. چند دقیقه‌ای (که بیشتر به چند ساعتی می‌خورد) می‌چرخید اما انگار از این دیگ هم آبی برای‌تان گرم نمی‌شود.
یک دوری گزینی اجباری به لحظه‌هایتان سرایت کرده‌است.
یک تلقین از نتوانستن‌ها و از پس کار برنیامدن‎ها به شکلی افراط گونه، دارد از شروع کار منصرف‌تان می‌کند.
هزار اما و اگر از هر گوشه کناری به ذهن‌تان می‌رسد.
نگران نباشید!
شما یک دغدغه‌مند نوشتن و تولیدگر محتوا هستید.
این ذات کار نوشتن است.
این عادت در درون همه‌ی تولیدگران محتوا و افراد دغدغه‌مند به نوشتن هست که پیش از شروع به نوشتن، هزار بار برای خود دلیل تراشی کنند و از نوشتن به هر طریقی طفره روند و دست آخر از نوشته‌ی آغاز نشده، انتظار اشتیاق داشته باشند.
چون انگیزه و اشتیاق برای شروع آغاز نوشتن نداریم، چون از خطر کردن در ارئه‌ی افکار ذهنی‌مان در فضای رسانه‌ای واهمه داریم از انجام کار دست می‌کشیم و سرمان را با فکر به نتیجه به درد می‌آوریم .

دست آخر ما می‌مانیم و یک حجم از کارهای به تعویق افتاده که رنگ بی‌همتی به خود می‌گیرند.
کم‌کم از زیر بار نوشتن و تولیدمحتوا شانه خالی می‌کنیم و روزمرگی را بهانه‌ای برای غلبه بر سرزنش درونی‌مان.
باید بگویم نوشتن و برای محتوا کار کردن بسیار سخت و طاقت‌فرسا است. این‌که بتوانی از شیرمرغ تا جان آدمی‌زاد بنویسی و در نوشته‌هایت با تک‌تک جمله‌ها بزرگ شوی، این‌که برای نوشتن چندخط کلمه به هزار آیه والتماس متوسل شوی، بارها با خودت کلنجار روی تا یک صفحه را سیاه کنی آن وقت می‌شود نام نویسنده و تولیدگر محتوا را رویت گذاشت.
خیلی نگران درست و غلط بودن تعهدات در تولید محتوا نباش تنها بنویس و این نوشته‌ها را دست‌آویزی برای رساندنت به نبوغ در این راه بدان.
دغدغه در هر جای این زندگی هست مهم تویی که از پس‌ یکایک‌شان در این راه برآیی.

یک پاسخ به “محتوا بس ناجوان‌مردانه سخت است”

  1. مریم نیکومنش گفت:

    سلام نجمه جان
    متن خیلی خوبی بود. کار محتوا واقعا سخته ولی تو عالی هستی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *